در دهه‌های اخیر، بسیاری از کشورها با چالش‌های ساختاری در مناطق روستایی مواجه شده‌اند؛ چالش‌هایی نظیر کاهش جمعیت، تمرکز سرمایه در شهرها، افت بهره‌وری اقتصادی، محدودیت دسترسی به خدمات و تضعیف سرمایه اجتماعی. در پاسخ به این روند، مفهوم «روستای هوشمند» (Smart Village) به عنوان یکی از مهم‌ترین پارادایم‌های توسعه منطقه‌ای در اروپا، آسیا و آمریکای شمالی مطرح شده است. برخلاف برداشت رایج، روستای هوشمند به معنای استقرار صرف فناوری‌های دیجیتال در محیط‌های روستایی نیست. در ادبیات توسعه، روستای هوشمند چارچوبی برای افزایش تاب‌آوری اقتصادی، ارتقای کیفیت حکمرانی محلی، توسعه سرمایه انسانی و بهره‌برداری هوشمندانه از دارایی‌های مکانی از طریق فناوری، نوآوری و مشارکت اجتماعی …